Tuesday, January 9, 2018

Albin Kurti: djaloshi me gomar, Gavroshi apo Çe Gevara kosovar?



IMG_1668.jpeg

Shkruan: Nehat Hyseni 


Mjaftoi vetëm një “sms” i pakujdesshëm i deputetes Aida Dërguti, si aktiviste e dalluar e Lëvizjes Vetvendosje, që të shpërthej në sipërfaqe e tërë dufëllima dhe era e keqe e kësaj partie politike, që ishte grumbulluar gjatë tërë kohës së ekzistencës së saj në skenën e politikbërjes kosovare.

Pra, Aida i kishte dërguar një “sms” disa aktivistëve të tjerë të VV-së, me rastin e arrestimit të Albin Kurtit dhe Donika Kadës-Bujupi, ku e shprehë tërë bindjen e vet politike, morale e njerëzore ndaj themeluesit dhe liderit shpirtëror të partisë së saj, duke e quajtur “m**t”!

Kështu, nga kjo pakujdesi e saj, më padashje doli në shesh dhe eksplodoi si bombë e kurdisur, realisht e gjithë energjia negative, e akumuluar vite me radhë, brenda kësaj partie, e cila gjatë kohë ishte e ndarë në dy pjesë: “pro” dhe “kundër” Albin Kurtit.

Pra, sms-i i Aida Dërgutit ishte vetëm “maja e ajsbergut” në një mal problemesh që zienin brendapërbrenda Lëvizjes “Vetëvendosje”.

Kush është realisht Albin Kurti?

Kjo pyetje ka filluar të na imponohet sidomos kohëve të fundit, dmth pas postimit të deputetes së Vetëvendosjes nga Vushtrria. 

Realisht, ne e njohim Albin Kurtin si një djalosh rebel, i cili dikur shetitej me një gomar me kravatë, që e tërhiqte për kërpeshi rrugëve të Prishtinës, si në cirk. 

Ky djalosh i ngjante më tepër një palaçoje, që zbaviste kalimtarët, duke i argëtuar dhe duke i bërë të qeshnin me këtë parodi të përditshmërisë së zymtë të politikbërjes kosovare.

Gjithësesi, porosia e këtij defilimi sheshit të Prishtinës me gomarin më kravatë, kishte një mesazh të fuqishëm, që lehtësisht deshifrohej nga gjithësecili kalimtar i rastit: gomari me kravatë aludonte në klasën politike kosovare të akomoduar në pushtet, por që ishte e pa ditur, e pashkolluar, pakulturuar e paedukuar deri në idiotësi, që i kishte rënë hise ta qeverisë vendin, të cilin disa me keqdashje apo me humor të zi, po e quajnë “Zululand”!

Ky djalosh me kaçurrela, me një këmishë të guzhvatur sikur t’ia kishte përtypur gomari, në zymtësinë e politikbërjes mesjetare të gangsterizmit primitiv, shikohej me një simpati të pafshehur, por gjithënjë në rritje, nga publiku kosovar. 

Ishte simpatik dhe joshës, por dhe revolucionar, si Gavroshi i Viktor Hygos në romanin “Të mjerët”, i cili mezi priste ndonjë tollovi, për të ngarendur për t’ia gjetur vendin e duhur guralecëve që mbante me kërcnim, vendosmëri vrastare dhe me tërbim për t’i vendosur në funksion politik për realizimin e Vizionit të tij Madhor, drejtë realizimit të Projektit për “Republikën e Tretë”, duke thyer solemnisht xhamat, apo duke i larë me ngjyrë të kuqe muret e mdërtesës së “Republikës së Dytë”! 

Më vonë, Albin Kurti, apo djaloshi i dikurshëm me gomarin me kravatë, që e shetiste më aq zell e përkushtim rrugëve të Prishtinës, i sofistikoi metodat e veprimit politik, duke i ngjarë gjithënjë e më tepër Gavroshit rrebel, që hidhte zjarr nëpër barrikadat e revolucionarëve parisien, kurse Albini duke hedhur gaz lotësjellës në Parlament.

Gavroshi i Viktor Hygos e kishte idol Mariusin, si ideator që mbante fjalime të zjarrëta para turmave revolucionare, që ishin të armatosur dobët, me guraleca e me vendosmëri serioze për rrënimin e regjimit dhe për vendosjen e pushtetit revolucionar.

Por, për dallim nga Gavroshi, i cili i mbeti besnik me sinqeritet e devotshmëri deri në fund prijësit dhe idolit të tij, Mariusit, Albini i ndajti rrugët me Adem Demaçin, si idol të dikurshëm të tij, në momentin kur ai u akomodua në shijimin e privilegjeve, komoditetin dhe luksin e pushtetit të “çlirimtarëve”, në krye me Hashim Thaçin.

Por, rrugëtimi i Albin Kurtit drejtë “Republikës së Tretë” nuk pushoi. 

Në këtë rrugëtim e sipër, Albin Kurti fatin e tij politik e bashkoi me disa të rinjë ambicioz, të arsimuar e të shkolluar, por që në zgjedhjet e para që morën pjesë, u zhgënjyen, meqë nuk arritën të fitojnë as 3% nga pragu prej 5% që ishte i domosdoshëm për të hyrë në Parlament.

Prandaj, të zhgënjyer se “nuk mundën ta ruajnë votën”, ata u arsyetuan se iu vodh vota.

Ky grupim politik, i udhëhequr nga dy kryesues: Shpend Ahmeti dhe Ilir Deda, këtë parti e quajtën FER (“Fryma e re”) dhe mbështetej haptas nga Ambasada e SHBA-së dhe kishte simpatinë pafshehur të ambasadave të vendeve të tjera të fuqishme demokratike.

Humbja e zgjedhjeve të para ishte edhe fundi i FER-it. 

Ilir Deda u fut në Presidencë, si këshilltar politik i Atifete Jahjagës, kurse Shpend Ahmeti iu bashkua “Vetëvendosjes”, pa kurrëfarë kushti. 

Thjeshtë, FER-i u shkri plotësisht në “Vetëvendosje”! Pa e ruajtur asnjë shenjë dhe as më të voglin simbol të tij?!

Shpend Ahmeti, si djalosh I shkolluar dhe i mbushur me ambicie politike, ishte i bindur se rrugëtimi drejtë pushtetit në skenën e egër të politikbërjes kosovare është i pamundur pa militantizëm dhe pa militantë që janë të gatshëm që ta ruajnë votën më çdo çmim te kutitë e votimit, ishte i vetëdijshëm se Lëvizja “Vetëvedosje” ishte terreni ideal, ku kishte me tepri prirje dhe gatishmëri për militantizëm e dhunë, me bollëk.

Prandaj edhe iu bashkëngjit pa kushte.

 FER-i i solli Vetëvendosjes fitoren në Prishtinë dhe i forcoi maksimalisht radhët e saj, duke arritur që në zgjedhjet e jashtëzakonëshme parliamentare të 11 qershorit 2017, e nxorri VV-në si partinë më të madhe, me 32 deputetë në Parlamentin e Kosovës. Ky ishte kulmi i suksesit të saj. Por, njëkohësisht ishte edhe fillimi i fundit të saj, meqë viti 2017 shënoi një sallto mortale: “kravatizimin” e lidershipit politik të Vetëvendosjes.

Albin Kurti në paraqitjen e parë në publik, ishte një senzacion i plotë, që askush më parë as që mund ta imagjinonte.

Djaloshi i dikurshëm, pra, që e shetiste dikur gomarin me kravatë, tani vet kishte vënë kravatë?!

Qytetarët e Kosovës e morën me humor të mirë këtë punë. Mbështetëdit e VV-së e arsyetonin dhe e mbështesnin këtë metamorfozë radikale në “lukun” e Albinit dhe shokëve të tij.

Por, doli se gjithçka u prishë nga “sms-i” famoz i Aida Durgutit dhe zbulimin e saj ”epokal” se Albin Kurti na qenka m*t! Edhe atë, pikërisht në vigjilie të zgjedhjeve brendapartiake. Natyrisht, llogaritej që mos të kandidonte Albin Kurti për postin e kryetarit të Vetëvendosjes, por këtë t’ia linte dikujt nga taborri i ish FER-it. Mbase Shpend Ahmeti’s apo ndokujt tjetër.

Meqë nuk ndodhi kështu, pasuan dorëheqjet zinxhirore nga kryesia dhe nga të gjitha postet partiake në Lëvizjes Vetëvendosje, duke filluar nga kryetarin aktual i saj, Visar Ymeri, pastaj Dardan Sejdiu, Shqipe Pantina dhe anëtarë të tjerë të kryesisë dhe veprimtarë të shquar të VV-së. Por, asnjë i prej tyre nuk dha dorëheqje nga posti i deputetit.

Kjo na bënë të besojmë se do të kemi së shpejti një “Vetëvendosje” me Albin Kurtin kryetar, si dhe një parti tjetër, FER apo “VV e Re”, ose diçka të ngjajshme, me Shpend Ahmetin apo ndokend tjetër nga taborri i tij, si kryetar të kësaj partie të re në skenën e vjetër të politikbërjes kosovare?!

Mbetet për t’u parë se a do të parspëlqej Albini ndonjë post në Qeverinë e Rambos, ashtu si Çe në Qeverinë e Kastros, si shpërblim për meritat e votimeve që do të pasojnë këto ditë në Kuvendin e Kosovës lidhur me Gjykatën Speciale dhe Demarkacionin e kufirit më Min e Zi, apo do t’i kthehet zanatit të protestave në rrugë, për realizimin e idealit të tij për “Republikën e Tretë”, ashtu siç ju kthye dikur Çe Gevara Luftës Revolucionare në malet e Bolivisë?



 

Wednesday, January 3, 2018

Sfidat aktuale, apo “kunxhat e Nasradinit” në Republikën e Kosovës



3456D239-2144-4DCB-82C0-90BBF881B4CE.jpeg


Shkruan: Nehat Hyseni 


Viti 2017 përfundoi me nismën e një varg problemesh, që u transferuan si me automatizëm në vitin 2018. 

Kështu që ky vit do të startoj me ballafaqimin apo më saktë: më armiqësimin dhe konfrontimin direkt me miqtë tanë ndërkombëtarë, që na sollën lirinë dhe Pavarësinë.

Edhepse kemi hyrë në vitin e nëntëmbëdhjetë të pasluftës, disi akoma nuk ia kemi sqaruar vetes, sepse të tjerë e dijnë fare mirë këtë punë, se, vallë, kush e çliroi Kosovën?

Madje, gjithënjë e më tepër po na shtrohet dilema dhe po na shtohet dyshimi se, a u çlirua plotësisht Kosova, apo mos na ka mbetur ndonjë “kunxh” i Serbisë akoma, tani më nëntëmbëdhjetë vjet pas luftës dhe dhjetë vjet pas shpalljes së Pavarësisë?!

Gjykuar sipas rethanave aktuale, jemi të sigurtë dhe nuk kemi kurrëfarë dileme se Republika e Kosovës, vërtetë u çlirua nga bombardimet e NATO-s dhe u shpall Pavarësia me mbështetjen e Amerikës, por “kunxhat” mbetën.

Pa diskutim se “kunxhi” më i madh mbeti veriu i Kosovës dhe serbët e paintegruar në shtetin e ri të Republikës së Kosovës. 

Serbët nuk e pranojnë fare Republikën e Kosovës dhe për ata mbetet akoma Beogradi si kryeqytet dhe Serbia si shtet i tyre. 

Shteti apo Republika e Kosovës, hiç improvizimet dhe floskulat propagandistike, nuk funksionon  fare jo vetëm në pjesën veriore, por as në enklavat serbe.

Ndërkaq, “kunxhi” i dytë i Republikës së Kosovës, paradoksalisht, gjithënjë e më tepër po bindemi se janë “çlirimtarët”, të cilët po na bindin se duhet t’i heqim dilemat se kush na “çliroi”, meqë është e qartë aktualisht se kush po e robëron, izolon ndërkombëtarisht dhe po e ngulfatë e po ia zen frymën Republikës së Kosovës, duke e sfilitur këtë shtet të brishtë për vdekje.

Triumvirati në pushtet i “çlirimtarëve”: Hashim Thaçi, President; Ramush Haradinaj, Kryeministër dhe Kadri Veseli, Kryetar i Kuvendit të Kosovës, sidomos në gjysmëvitin e dytë 2017,  na bindi se ata janë, realisht, robëruesit e Kosovës!

Sepse, ata nuk dojnë që ta ndajnë pushtetin me ndërkombëtarët, madje as me kryepartnerët tanë: SHBA-të dhe BE-në. 

Pra, “çlirimtarët” dojnë që sundimin apo pushtetin e Republikës së Kosovës ta mbrojnë deri në skërmoqje dhe zhbërje të plotë Republikën, sidomos tani kur atyre u kërcënohet Gjykata Speciale, si “shpata e Demokleut”, për t’ua zëvendësuar fotelet e buta të pushtetit me qelitë e errëta të burgut në Hagë.

Në vitin 2018 po hyjmë me nismën e 43 deputetëve nga radhët e “çlirimtarëve” për rishqyrtimin apo ndryshimin e ligjit të miratuar kohë më parë, para pesë vitesh, nga Kuvendi i Kosovës, për themelimin e Gjykatës Speciale. 

Me motivacionin se qenka “i padrejtë”?!

Po, askush nuk pyet se, vallë, a ishte e drejtë para pesë vitesh Gjykata Speciale?

Natyrisht se ajo ishte e njejta, si atëherë ashtu edhe sot.

Por, sa duket, motivi ka ndryshuar.

Sepse, asokohe Hashim Thaçi si kryeministër dhe si kryetar i PDK-së, si etablishment I akomoduar e i mishëruar fare mirë në pushtet, me miratimin e ligjit për Gjykatën Speciale e bleu mirëbesimin e partnerëve ndërkombëtar, si partner besnik i projektit të tyre për Republikën e Kosovës.

Kurse, tani, në fillimvitin 2018, ka ardhur koha për pagesën e faturave politike, apo realizimit të kontratave, dmth për shlyerjen e atyre obligimeve. Praktikisht, në muajin shkurt të këtij viti paralajmërohet ngritja e aktakuzave të para nga Gjykata Speciale, të cilat, si duket, nuk do i kursejnë as “peshqit e mëdhenjë” të politikbërjes kosovare.

Hashim Thaçi, si President aktual i Republikës së Kosovës, tani është radhitur në anën e “çlirimtarëve” dhe ndërkombëtarëve, është ngritur kundër Hashim Thaçit si kryeministër i para pesë viteve, që ishte asokohe për arrestimin e kriminelëve të luftës dhe për “spastrimin moral të luftës së drejtë të UÇK-së”.

Pse i bënë këto akrobacione, apo këtë metamorfozë politike Hashim Thaçi pikërisht tani?

 Të gjitha veprimet politike të Hashim Thaçit, si para pesë viteve, ashtu edhe sot, realisht kanë një qëllim të vetëm: pushtetin personal! 

Pra, mirëqenien dhe pushtetin personal dhe të tarafit të tij kriminel të politikbërjes, e kurrësesi jo fatin politik të Republikës dhe mirëqenien e popullit të Kosovës.

Madje, sot më shumë se asnjëherë më parë, interesat e mirëfillta shtetformuese të Republikës së Kosovës dhe interesat e tarafit të politikbërjes së “çlirimtarëve”, janë të papërputhëshme dhe diametralisht të kundërta! 

Ato e përjashtojnë njëra-tjetrën!

Pra, Kuvendi i Kosovës duhet të zgjedhë: ose t’i mbrojë tarafin politik të Triumviratit Thaçi-Haradinaj-Veseli dhe ta miratoj nismën për ndryshimin e Ligjit për Gjykatën Speciale, dhe të na konfrontoj me partnerët tanë strategjikë ndërkombëtarë, SHB-të, BË-në, etj., ose ta hedhë poshtë këtë nismë, duke votuar kundër saj.         

E njejta gjë vlen edhe për demarkacionin e kufirit me Malin e Zi, që pritet që së shpejti të vij në Kuvend, meqë është proçeduar nga Qeveria e Kosovës.

Për t’ia shmangur vëmendjen opinionit kosovar nga zezona që po i përgatitet Kosovës me nismën kundër Gjykatës Speciale dhe kundër Denarkacionit, Hashim Thaçi ka shpikur floskulën “patriotike”: shndërrimin e FSK-së në Ushtri të Kosovës?!

Pra, porosia e “çlirimtarëve” në krye me Thaçit, Haradinajn dhe Veselin, është e qartë: Mos u frikësoni nga Prishta e marrëdhënieve Rina më Amerikën dhe BE-në, sepse po e formojmë ushtrinë tonë, e cila do të na mbrojë nga Serbia dhe Rusia! 

Mashallah!

Porosia është e qartë. Gjithënjë ishin dhe jemi “patriotë”! 

Mbase edhe atëherë kur ia rrënojmë themelet e këtij shteti të brishtë, që mezi po qëndron në këmbë, i stërngarkuar me sfida dhe “kunxha” të pafund në rrugëtimin e saj gjithënjë e më të pasigurt drejtë ardhmërisë.