Friday, October 26, 2018

“Dy budallë vlejnë më shumë se një i mençur”!

IMG_2068.jpeg

Shkruan: Nehat Hyseni 


Po e filloj këtë artikull me proverbin e njohur popullor:

 “Kur udhëheq i keqi, 

popullin e merr dreqi”!

Thuase ky proverb është sajuar enkas për ta përshkruar gjendjen e krijuar në pushtetin lokal, që u instalua nga zgjedhjet lokale të 24 dhjetorit 2017 në Komunën e Preshevës, që u mbajtën pas vendosjes së të ashtuquajturit “Organ i Përkohshëm”, dmth Masave të dhunëshme nga Qeveria e Serbisë, më 15 shtator 2017 dhe me dekret qeveritar u shkarkua Kryetarja e Komunës, zonja Ardita Sinani, nga Partia për Veprim Demokratik dhe u instalua Shqiprim Arifi me SNS-in e Aleksandar Vuçiqit në krye të kësaj komune me shumicë shqiptare (mbi 90%) në Serbi.

Serbia postmillosheviqiane e Aleksandar Vuçiqit nuk ishte aspak e kënaqur me partitë e vjetra politike të shqiptarve: PVD-në dhe PDSH-në, të cilat e organizuan dhe udhëhoqën me sukses Referendumin e 1 dhe 2 marsit 1992 në Luginë të Preshevës, “Për Autonomi Politike e Territoriale, me të drejtë bashkimi me Kosovën.

Realisht, ai e kishte halë në sy Riza Halimin, i cili i priu organizimit të politikbërjes së pavarur të shqiptarve nga Beogradi dhe Leskovci, si dhe kryetarin e PDSH-së, Ragmi Mustafën.

Prandaj, në kuzhinat xhihadiste të shqiptarve në Gjermani, SNS-i  i Aleksandar Vuçiqit, investoi shuma marramendëse financiare dhe logjistikën shtetërore serbe për rrëzimin e “politikbërjes së vjetër” të shqiptarve të Luginës dhe për “dërgimin e tyre në pension”.

Prandaj, Serbia nuk kurseu para në zgjedhjet e 24 dhjetorit 2017, duke “investuar” mbi 250 mijë euro për një këshilltar të APN-së Shqiprim Arifit, të cilin do ta instaloj si vasal apo argat besnik të vetin në Komunën e Preshevës.

Gjatë dhjetë muajve të bashkëqeverisjes së tyre më SNS-in e Serbisë, komuna e Preshevës është sjellur buzë greminës, me kuadrot analfabetë, joprofesionalë e muxhahedinë, të cilët në mënyrë të verbër dhe të paskrupulltë janë vënë në shërbim të politikbërjes antishqiptare e anticivilizuese të Serbisë dhe kanë stërmbushur Administratën komunale me militantë islamikë, që sa duket janë në shërbim të misionit serbo-rus, deri në shpërnguljen e shqiptarve të fundit nga pjesë e gjeografisë shqiptare.

Seanca e VIII-të e Kuvendit Komunal e 26 tetorit 2018 dëshmoi se në mënyrë banditeske dhe paushalle ata kanë eliminuar plotësisht ekspertët dhe profesionistët më të aftë dhe më me përvojë dhe i kanë vendosur bashibozukët, analfabetët dhe kuadrot militantiste, kryesisht ekstremistë islamik dhe me mision antishqiptar.

Kështu, ata vendosën që të mos e mbështesin Shtëpinë Informative- RTV Preshevën dhe 26 gazetarë dhe punëtorë të tjerë i kanë lënë pa rroga një vit të tërë, meqë pretendojnë se ata e mbështesin “politikbërjen e vjetër”. 

Ky degradim kriminal i këtyre shqipfolësve me mision të verbër antishqiptar e  serbo-rus, 

u pa edhe gjatë marrjes së vendimit kundërligjor për vazhdimin e mandatit edhe për një vit të ushtruesit të drejtorit të Ndërmarrjes Publike “Moravica”, i cili është një person pa kualifikim përkatës, joprofesional dhe i pa ditur, prandaj ka punësuar një pensionist 75 vjeçar, serb nga Vranja, të cilin e paguan në mënyrë të kundërligjshme komuna reth 800 euro në muaj, nga buxheti, dmth me paratë e taksapaguesve preshevarë. 

Ky analfabet është i njohur me veprime kriminale të shpërdorimit të parasë publike për blerjen e pushtetit APN-SNS, për çka duhet të përgjigjet para ligjit dhe para popullit.

Por, kulmi i cinizmit antishqiptar e jocivilizues u arrit me rastin e refuzimit të Raportit të punës së Çerdhes së fëmijëve parashkollorë “8 Marsi”, i cili ishte maksimalisht korrekt dhe gjithëpërfshirës. 

Kurse, drejtoresha e këtij institucioni parashkollor, një zonjë e nderuar dhe shumë e respektuar nga qytetarët e kësaj komune, u sulmua pa kurrëfarë të drejte dhe fakti e argumenti, në mënyrë shizofrenike e paranojake nga një këshilltare militante e këtij koalicioni të turpshëm e antishqiptar, pa fije turpi dhe pa konsiderata njerëzore e civilizuese.

Mjerisht, në rastin e pushtetit lokal të Komunës së Preshevës vlen thënia e gjeniut gjerman, Albert Ajnshtajn, se:

“Demokracia është sistem politik në të cilin dy budallë vlejnë më tepër se një i mençur”!









Sunday, October 21, 2018

Misioni antishqiptar serbo-rus në zgjedhjet për Këshillin Kombëtar të Shqiptarve në Serbi 

IMG_2068.jpeg

Shkruan: Nehat Hyseni


Pas dështimit të përmbysjes së pushtetit legjitim e proeuropian në Mal të Zi, si dhe fushatës së egër antiamerikane e anti europiane gjatë referendumit të 30 shtatorit 2018, në Maqedoni dhe “korrigjimit” të tij që pasoi me votimin pro të 2/3  më 19 tetor në Parlament, mësyerja Serbo-Ruse është orientuar dhe mobilizuar në Luginën e Preshevës.

Pra, më 4 nëntor 2018 do të mbahen zgjedhjet për legjislaturën e tretë me radhë për Këshillin Nacional të Shqiptarve në Serbi. 

Dihet mirëfilli fakti se mbi 100.000 (njëqind mijë) shqiptarë aktualisht jetojnë në Serbi, pjesa më e madhe e të cilëve jetojnë në tri komuna kufitare me Kosovën: në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë.

Presheva dhe Bujanoci, që përbëjnë dy komuna me shumicë shqiptare dhe pushteti lokal qeveriset prej tyre. 

Këto dy komuna kanë rënë nën Serbi nga vjeshta e vitit 1912, dmth së bashku me Kosovën, me Luftën e Parë Ballkanike dhe kanë kaluar 106 vjet të plota, kurse Kosova reth 87 vjet (1912-1999), nën regjimin e egër, jocivilizues, barbar e gjenocidal të Serbisë.

Kurse, Medvegja ka rënë nën regjimin e Serbisë 140 vjet më parë, dmth nga Lufta Ruso-Turke e vitit 1876-1878, kur ushtria turke pëson disfatë dhe Serbia bënë spastrimin etnik të reth 750 fshatrave e qyteteve të banuara me shumicë shqiptare në Serbi.

Pas Luftës së vitit 1999 në Kosovë dhe Luftës së UÇPMB-së 2000-2001 në Luginë të Preshevës, pushtetin lokal e fituan edhe shqiptarët e Komunës së Bujanocit, kurse shqiptarët e Komunës së Preshevës që nga viti 1992 qeverisnin me pushtetin lokal.

Meqë komuna e Medvegjës, në kohërat më të mira kishte reth 1/3 e popullatës së kësaj komune, ata nuk e kanë arritur shumicën asnjëherë, sidomos pas shpërnguljeve të mëdha të shqiptarve pas vitit 1999. Prandaj, ata mezi arrijnë që ta kenë postin e zëvendëskryetarit në Komunë.

Pikësynim kryesor i Serbisë gjithëmonë ka qenë që ta pamundësoj ose ta relativizoj e ta sfidoj maksimalisht organizimin e pavarur politik të shqiptarve në Serbi, që me vendosjen e sistemit pluralist, dmth shumëpartiak, udhëhiqej nga partitë politike shqiptare, të prira nga PVD e Riza Halimit, që shtrihej me organizim të parë të mirëfilltë politik në tërë Luginën, 

të pavarur nga Beogradi e Leskovci.

Në këtë drejtim, Serbia nuk ka pushuar asnjëherë së vepruari me tërë aparaturën shtypëse shtetërore, dmth me policinë, gjyqësinë dhe gjykatat e ligjet diskriminuese e antishqiptare, por dhe me politikën akuzuese se “shqiptarët paraqesin element të rrezikshëm ndaj shtetit”, duke bërë çmos për t’i anatemuar dhe për t’i akuzuar për çdo gjë. 

Në rend të parë, Serbisë i pengonte në mënyrë ekstreme uniteti i veprimit politik të shqiptarve. Prandaj, me oferta dhe me trysni të ndryshme, sipas metodës së “shkopit dhe karrotës (štap i šargarepa), nxiste përçarjen dhe pretendonte t’ia fusë thikën mes veti shqiptarve. Sidomos gjatë periudhës së fundit, dmth pas hapjes së bisedimeve për pranimin e Serbisë në BE, kur i ishin shtruar shumë detyra dhe obligime për plotësimin e standardeve, ndër të cilat është Kapitulli 23 dhe 35, që përcaktojnë obligimet e Serbisë ndaj të drejtave dhe lirive të pakicave kombëtare, aë aktualisht përbëjnë mbi një milion banorë, apo reth 13% të popullatës së Serbisë, që janë të organizuar në 21 Këshilla Kombëtare.

Hapi i parë destruktiv i Qeverisë neoshesheliste të Aleksandar Vuçiqit ishte keqpërdorimi i bojkotimit të Regjistrimit të Popullsisë të vitit 2011 prej shqiptarve të Luginës së Preshevës, për t’i degraduar institucionet e drejtësisë, duke i abroguar gjykatat dhe prokuroritë, pastaj edhe ato ekonomike, duke i mbyllur të gjitha bankat komerciale e afariste, me përjashtim të njërës prej tyre, e cila është e afërtë me pushtetin dhe aplikon tarifa enorme plaçkitëse e diskriminuese ndaj popullatës dhe bizneseve e subjekteve afariste, meqë ka pozitë monopoliste, sidomos në Preshevë.

Terrenin politik për këto masa diskriminuese ndaj shqiptarve në Luginë të Preshevës, Serbia e kishte përgatitur sidomos gjatë periudhës pas themelimit të Këshillit Kombëtar të Shqiptarve në zgjedhjet e 6 qershorit 2010.

Asokohe, shqiptarët ishin të ndarë, meqë vetëm PVD dhe UDSH morën pjesë në këto zgjedhje, kurse PDSH dhe partitë “satelite” reth saj, i bojkotuan.

 Por, meqë për zgjedhjet e dyta për Këshillin Kombëtar morën pjesë të gjitha partitë shqiptare, Serbia e reduktoi numrin e këshilltarëve të KKSH-së, nga 29, në 15, dmth e përgjysmoi, duke e përgjysmuar edhe buxhetin, dmth fincimin e KKSH-së, me arsyetimin banal e fashist, se në Serbi jetojnë vetëm 5809 shqiptarë, bazuar në regjistrimin e bojkotuar të shqiptarve të vitit 2011.

Kështu, Serbia i radhiti shqiptarët me pakicat kombëtare që kanë më pak se 10 mijë pjesëtarë, duke i degraduar e diskriminuar ata skajshmërisht!

Por, as kjo nuk i mjaftoi Qeverisë Neoshesheliste të SNS-it të Aleksandar Vuçiqit në Beograd dhe paralelisht përgatiti rrënimin e pushtetit lokal në Preshevë, duke e shkarkuar kryetaren e Komunës, zonjën Ardita Sinani dhe vendosi masat e dhunëshme me “Organin e Përkohshëm” APN-SNS, në krye me argatin e vet të devotshëm antishqiptar, Shqiprim Arifin, të cilin e financoi dhe mbështeti në mënyrë të paskrupulltë edhe financiarisht për t’i blerë zgjedhjet e ardhëshme lokale, duke e siguruar koalicionin bashkëqeverisës APN-SNS.

Ndërkaq, tani Serbia për zgjedhjet e treta për KKSH të 4 nëntorit 2018, është kujdesur që ta përdor të ashtuquajturën “Amza e Shqiptarve” me seli në Novi Sad, të dirigjuar nga SNS-i  i Aleksandar Vuçiqit, si dhe me njëfarë biznesmeni nga Medvegja, që për këto zgjedhje ka dalur si “i pavarur”, dhe ka sponzoruar disa media tezën se “KKSH-në kësaj radhe duhet ta udhëheq Medvegja”.

Natyrisht se atyre u bashkangjitet edhe koalicioni APN-SNS i Preshevës dhe u është sugjeruar nga Beogradi që ta mbajnë sekret, meqë pretendojnë në votat e shqiptarve në këto tri komuna, por edhe në votat e shqiptarve të shpërndarë gjithandej nëpër Serbi.

Qëllimi kryesor i tyre do të jetë ndryshimi i pamjes së Flamurit tonë kombëtar, duke vendosur përmbajtje të reja dhe duke e gjymtyar e përdhosur atë, synojnë që ta bëjnë të papërdorshëm dhe praktikisht të ndaluar për përdorim nga shqiptarët e Luginës, duke i fajësuar pastaj ata se “vullnetarisht kanë hequr dorë nga përdorimi i simboleve kombëtare shqiptare”.

Pastaj, përdorimin zyrtar të gjuhës shqipe dhe informin arsimin shqip do ta degradojnë dhe ta vejnë nën tutelën e regjimit antishqiptar e anticivilizues të Serbisë dhe njëkohësisht, me ndihmën e disa subjekteve politike të shqiptarve të Luginës pretendojnë që të mbeten të pandëshkuar nga Unioni Europian, anëtarë të të cilit Serbia synon të bëhet, duke i diskriminuar e duke i shtypur sistematikisht shqiptarët.



Sunday, September 9, 2018

Vuçiqi (s) është si Millosheviqi, kurse Thaçi?!


IMG_2068.jpeg

Shkruan: Nehat Hyseni 


Vizita dy ditore e Presidentit aktual të Serbisë, Aleksandar Vuçiq, më 8 e 9 shtator 2018, në Republikën e Kosovës paraqet një pandan apo sfidim të hapur ndaj tubimit masiv të Sllobodan Millosheviqit 29 vjet më parë, më 28 qershor 1989, në Gazimestan, me rastin e kremtimit të 600 vjetorit të Betejës së Kosovës, dmth disfatës katastrofale të forcave ballkanike, nën komandën e “car” Llazarit - serb nga fshati Përlepnicë i komunës së Gjilanit.

Meqë asokohe, ushtria osmane e sulltan Muratit, sipas historianëve eminent, i asgjësoi keq në fushëbetejë, madje për vetëm pak orë, duke i masakruar deri në shfarosje.

Ky debakëll ushtarak në këtë fushëbetejë, u shndërrua në mit për serbët, të cilët vajtuan që nga ajo ditë dhe mbi këtë mit ushqyen ëndrrën e tyre të madhe për “kthim dhe hakmarrje” në Kosovë, duke pretenduar se ata ishin “mburojë” e krishterizmit dhe civilizimit europian, kundër depërtimit të civilizimit osman dhe Islamit në Ballkan dhe në Europë.

Natyrisht se serbët “harrojnë” se në Betejën e Kosovës ishin edhe ushtritë shqiptare me tre princa si komandantë, si dhe ushtritë tjera ballkanike: hungarezët, boshnjakët, kroatët, etj. 

Gjithashtu, serbët qëllimisht harrojnë faktin se pas kësaj Beteje, ata u nënshtruan turpshëm dhe u shndërruan në vasalë besnikë të Perandorisë Otomane, madje duke tradhëtuar kauzën fetare e kombëtare të krishterizmit, duke u vënë në shërbim të plotë të Sulltanit, si servilë besnikë dhe të përbuzur të tij.

Këtë realitet kontraverz deri në absurd të historisë 610 vjeçare serbe, pra, Sllobodan Millosheviqi 29 vjet më parë e shfrytëzoi që nga foltorja e vendndodhjes së përmendores së Gazimestanit, t’i shpallë luftë shqiptarve, sllovenëve, kroatëve, boshnjakëve, etj. Pra, realisht i shpalli luftë të gjitha kombeve dhe të paralajmëroj rrënimin e Jugosllavisë së Titos me luftrat e përgjakëshme e gjenocidale që pasuan gjatë viteve të nëntëmbëdhjeta të fundshekullit XX, që përfunduan pikërisht aty ku filluan, dmth në Kosovë.

Sllobodan Millosheviqi asokohe pësoi disfatë, mbase disfatën më të madhe serbe, që nga Beteja e Kosovës në vidovdanin e vitit 1389, sepse u ngrit kundër të gjithëve. 

Prandaj, Millosheviqi u mund nga të gjithë kombet e Jugosllavisë dhe, sidomos në Bosne dhe në Kosovë, edhe me bombardimet e aleancës më të madhe ushtarake të botës demokratike, NATO-s.

Pra, Millosheviqi gaboi rënd në vitin 1989 kur mendoi se do ta ketë botën demokratike si aleat të vetin në marshimin e tij fashist kundër shqiptarve dhe boshnjakëve e të tjerëve me avazin vetmashtrues se “Serbia në Kosovë po i mbronë vlerat e civilizimit europian”. 

Natyrisht se Sllobodan Millosheviqi e pësoi keq, duke e humbur Jugosllavinë, të cilën me anë të Armatës Jugosllave pretendonte që ta impononte si Serbosllavi.

Këtë dështim të Sllobodan Millosheviqit dhe këtë pësim të politikbërjes hegjemoniste serbe, Presidenti aktual i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, gjatë fjalimit të tij 50 minutësh, pikërisht në mesditën e 9 shtatorit 2018 (e diel), në Mitrovicë të Veriut, u përpoq me përkushtim maksimal ta paraqes si “mësim”.

Pra, Aleksandar Vuçiqi u përpoq që dërgoj një mesazh të fuqishëm tek serbët e Kosovës se është hiç më pak nacionalist e antishqiptar se Millosheviqi dhe se do i mbrojë ata “poqese është e nevojshme edhe me luftë”. 

Përkundrazi, Aleksandar Vuçiqi paralajmëron se këtë do e bëjë me “bashkëpunim të ngushtë” me botën, e jo siç veproi Millosheviqi duke luftuar kundër botës demokratike.

Pra, mund të konkludojmë se Aleksandar Vuçiqi pretendon që ta bindë botën se, jo vetëm që politikbërja e tij është e ndryshme nga ajo e Millosheviqit, por se pretendon se është plotësisht e ndryshme nga ajo e Sllobodan Millosheviqit, duke dërguar mesazhin se don “bashkëpunim e jo luftë me botën”, në misionin e tij për ruajtjen e pranisë serbe në Kosovë, duke e deklaruar Kosovën si tokë serbe, por që duhet ndarë me shqiptarët.

Pra, dallimi i vetëm midis Millosheviqit dhe Vuçiqit, sipas deklarimit të këtij të fundit, është jo lufta kundër botës, siç veproi (dhe dështoi) Millosheviqi, por bashkëpunimi me botën dhe dialogu e marrëveshja me shqiptarët. Kuptohet, duke mos pranuar Pavarësinë dhe Sovranitetin territorial të Republikës së Kosovës!

Përndryshe, e tërë simbolika e vizitës së Vuçiqit kishte të bënte me porosinë për ndarjen e veriut të Kosovës: Leposaviqit, Zubin Potokut, Zveçanit dhe Mitrovicës së Veriut, dhe për “garantimin” e sigurisë për serbët në jug të lumit Ibër: Graçanicës, Parteshit, Kllokotit, Ranillugut, etj., për të cilët do të themelohej i ashtuquajturi Asociacion i Komunave me shumicë serbe.

 Ky është propozimi i Serbisë për “përkufizimin etnik” midis shqiptarve dhe serbëve në Kosovë!

Pas kësaj vizite të Vuçiqit në Kosovë, analistët serbë vlerësojnë se dialogu midis Kosovës dhe Serbisë në Bruksel ka hyrë në një “fazë të re”, që pretendon të dëgjoj “propzime të reja” nga pala shqiptare.

Sipas të gjitha gjasave, këto “propozime të reja” nga pala kosovare konsistojnë në propozimin e Presidentit të Republikës së Kosovës, Hashim Thaçiit, për “bashkimin e Luginës së Preshevës me Kosovës. 

Këtë “ propozim” Thaçi nuk arriti që ta paraqes zyrtarisht më 7 shtator 2018, në Bruksel, meqë homologu i tij serb, Aleksandar Vuçiq nuk pranoi të takohet me te.

Natyrisht se, “propozimi” i palës kosovare për marrëveshjen finale midis Serbisë dhe Kosovës pritet që të bëhet me anë të vizitës (së parë), të paralajmëruar, por akoma të pakonfirmuar, të Presidentit Thaçi gjatë javës së ardhëshme në Luginë të Preshevës, së bashku me përfaqësuesin e Unionit Europian, Johanes Han.

Gjykuar sipas logjikës së ngjarjeve të fundit, kjo vizitë e e paralajmëruar dy ditore e Thaçit në Luginë të Preshevës, për Aleksandar Vuçiqin do ishte e nevojëshme dhe e mirëseardhur për te poaq, mbase edhe më tepër seç ishte vizita e fundit e Vuçiqit në Kosovë, meqë ka të bëjë me “paktin” për shkëmbim e territoreve midis Veriut të Kosovës dhe Luginës së Preshevës, që sa duket, gjithënjë e më tepër po na serviret si “akt i kryer” që ka zanafillen nga “babai” i kombit serb, Dobrica Qosiq, Ivica Daçiqi dhe së fundi nga Aleksandar Vuçiqi, të cilin po e mbështesin, madje edhe po e rekomandojnë gjithënjë e më tepër fuqitë botërore të vendosjes, madje edhe shumë miq tanë ndërkombëtarë.

Monday, August 20, 2018

IMG_1641.JPG

             G  Ë  Z  U  A  R

FESTËN E KURBAN BAJRAMIT


Të gjithë shqiptarve dhe besimtarëve myslimanë, kudo që janë, i urojmë Gëzuar FESTËN E KURBAN BAJRAMIT.

Urojmë që kjo festë e bekuar të festohet në mirëqenie e begati dhe mirësi në të gjitha familjet. Urojmë që Lugina e Preshevës të gëzoj fat dhe si e tërë, pa u copëtuar asnjë pëllëmbë tokë e bekuar e saj, ti bashkohet Kosovës dhe të realizohet Vullnet tyre politik i shprehur në Referendumin e 1 e 2 marsit 1992, si dhe reciprociteti i plotë i të drejtave kombëtare e njerëzore të shqiptarve të Luginës së Preshevës me serbët e Kosovës.

Zoti i Madhëruar i bekoftë të gjithë myslimanët dhe shqiptarët, kudo që janë!


Kryetari i SHQLPK-së,

Mr. Nehat Hyseni


Në Prishtinë 

Më 20 gusht 2018


Saturday, August 11, 2018

IMG_1641.JPG


JEMI PËR RECIPROCITET TË PLOTË ME SERBËT E KOSOVËS, si zgjidhje më e mirë dhe më e drejtë për shqiptarët në Luginën e Preshevës


Aktualizimi i befasishëm i çështjes së shqiptarve të Luginës së Preshevës, dmth të komunës së Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës, nga Presidenti i Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, pas vizitës së përfaqësuesve politik e institucionalë të kësaj pjese të gjeografisë tonë kombëtare, më 26 korrik 2018 tek ai, jehoi fuqishëm tek shqiptarët, kudo që ndodhen.

Por, kjo jehonë përfshiu edhe  politikbërjen rajonale e europiane, meqë pretendon “korrigjim” të kufirit midis Kosovës dhe Serbisë dhe “bashkimin e Luginës së Preshevës me Kosovën”, duke i ndarë ndërkombëtarët në “pro”: Rusia, Serbia, Franca, Italia, etj., dhe “kundër”: Anglia, Gjermania, Shqipëria, Maqedonia, SHBA është deklaruar se do pranonte çdo vendim me marrëveshje të Prishtinës dhe Beogradit zyrtar.

Ndërkaq, ne shqiptarët e Luginës së Preshevës që jetojmë dhe veprojmë në Kosovë (SHQLPK), përshëndesim çdo nismë për riaktualizimin e çështjes së shqiptarve të Luginës së Preshevës dhe zgjidhjes së drejtë të saj. Sinqerisht, mendojmë se bashkimi i Luginës së Preshevës me Republikën e Kosovës do ishte zgjidhja më e mirë dhe më e pranueshme për ne, meqë paraqet realizimin e ëndrrave shekullore të shqiptarve të kësaj ane, të cilët, që nga vjeshta e vitit 1912, me Luftën e Parë Ballkanike, pas masakrave të përgjakëshme e gjenocidale, së bashku me Kosovën edhe kjo pjesë e Shqiptarisë iu aneksua Serbisë, duke iu ekspozuar një ekzodusi apo shpërnguljeve të përmasave të mëdha për Turqi dhe Lindje të Afërt.

 Por, pas bombardimeve të NATO-s dhe luftës çlirimtare të saj, Kosova u çlirua nga vuajtja shekullore nga Serbia. 

Kurse, për fatin e keq të saj, Lugina e Preshevës mbeti edhe më tutje nën tutelën antishqiptare e anticivilizuese të Serbisë dhe iu deshtë sërish t’i kapin armët në luftën e lavdishme të UÇPMB-së gjatë viteve 2000-2001. 

Por, shqiptarët e Luginës së Preshevës nuk arritën të çlirohen nga Serbia, e as ta realizojnë vullnetin politik të tyre të shprehur në Referendumin e 1 dhe 2 Marsit 1992 “për Autonomi politike e territoriale, me të drejtë bashkimi me Kosovën”.

Mjerisht, në periudhën pas luftës së vitit 1999, Kosova dhe Shqipëria pothuajse tërësisht e anashkakuan dhe e “harruan” çështjen e shqiptarve të Luginës së Preshevës, duke e mos përfshirë në bisedimet e Vjenës, nga të cilat rezultoi Pako e Ahtisarit dhe u parapërgatit terreni politik për shpalljen e Pavarësisë së Republikës së Kosovës, më 17 shkurt 2008.

Pas shpalljes së Pavarësisë së Republikës së Kosovës, gjendja e shqiptarve në Luginë të Preshevës, në mënyrë dramatike u përkeqësua e u vështirësua edhe më tepër: qysh të nesërmen, më 18 shkurt 2008 u ndalua importimi i të gjitha librave dhe teksteve e mjeteve mësimore nga Kosova për shqiptarët e Luginës; gjithashtu u ndalua shtypi ditor dhe të gjitha revistat në gjuhën shqipe, etj. 

Pra, shqiptarët e Luginës së Preshevës prej asaj kohe e deri më sot kanë mbetur plotësisht të izoluar nga hapsira kulturore e arsimore shqiptare dhe Tirana dhe Prishtina zyrtare, hiç disa tentativa sporadike, kryesisht të dështuara, nuk arritën të bëjnë asgjë, siç thonë shqiptarët e kësaj ane, “as lavrën e minit “, duke i lënë ata plotësisht nën mëshirën dhe në duart gjakatare e antishqiptare të regjimit anticivilizues të Serbisë.

Ndërkaq, në Kosovë mbretëronte euforia gjithëpërfshirëse, me moton “Bac, u kry”, dmth se Republika e Kosovës u bë “shtet i Pavarur dhe Sovran”, paçka se ky shtet u kontestua radikalisht nga serbët e Kosovës, duke i djegur e shkatërruar pikat doganore me Serbinë në pjesën veriore të Kosovës, si dhe u dogjën gjykatat e Republikës së Kosovës dhe u komtestua e pamundësua deri më sot sovraniteti shtetëror i saj në këtë pjesë të territorit legjitim të shtetit të Kosovës.

Kurse, pushteti i Serbisë mbi Luginën e Preshevës asnjëherë deri më sot nuk është kontestuar, madje as gjatë kohës së luftës së UÇPMB-së 2000-2001, përveç Zonës së Sigurisë Tokësore, ku u zhvillua rrezistenca e armatosur.

Avazi i vetëkënaqësisë euforike, por dhe i paaftësisë ekstreme të politikbërjes kosovare vazhdoi edhe në Dialogun e Brukselit, që nga viti 2011 e deri më sot. 

Duhet theksuar e përkujtuar faktin se, askund dhe asnjëherë deri më sot pala kosovare askund dhe asnjëherë në bisedimet zyrtare, në asnjë forum ndërkombëtar jo vetëm që nuk e ka shtruar zyrtarisht çështjen e shqiptarve të Luginës së Preshevës, por as nuk e ka përmendur fare, dmth as në bisedimet e Vjenës, në Pakon Ahtisari dhe as në Pakon Ahtisari Plus, pastaj në Marrëveshjen e 19 prillit 2013, në Bruksel të nënshkruar nga kryeminstri i Serbisë, Ivica Daçiq, kryeministri i Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, me ndërmjetësimin e Komisioneres së lartë të BE-së, baronesha Catherine Ashton, pastaj në Marrëveshjen e 15 gushtit 2015, të nënshkruar nga kryeministri i atëhershëm dhe Presidenti aktual i Serbisë, Aleksandar Vuçiq dhe kryeministri i Republikës së Kosovës, Akademik Isa Mustafa, me ndërmjetësimin e përfaqësueses së lartë të BE-së, zonjës Frederica Mogherini.

Pra, çështja e Luginës së Preshevës, qoftë edhe si baraspeshë e çështjes serbe të Kosovës, nuk është shtruar as nga Presidenti aktual, Hashim Thaçi, i cili ishte në tre mandate kryeministër i Kosovës dhe kryenegociator i palës kosovare.

Befasia e jonë ka të bëjë me enigmën se si u bë kjo punë, që pas heshtjes dhe abstrahimit absolut të çështjes së shqiptarve të Luginës së Preshevës pikërisht nga vet ai, tani del e deklarohet “për Bashkim të Luginës së Preshevës me Kosovën”?!

Për neve shqiptarët e Luginës që jetojmë në Kosovë, realisht kjo është një enigmë me shumë të panjohura!

 Vallë, a mos êshtë kjo një parapërgatitje për opcionin serb për ndarjen e veriut të Kosovës: komuna e Leposaviqit, Zubin Potokut, Zveçanit dhe Mitrovicës së Veriut, që të gjitha së bashku përbëjnë reth 1/3 e serbëve të Kosovës (reth 30 mijë ), që përfshijnë pjesën andej Ibrit, në territorin reth 1002 km2?

Kurse, tani pala kosovare me gojën e Hashim Thaçit si kryenegociator (i kontestuar) i Kosovës në Dialogun e Brukselit pretendon dhe premton se do ta shtroj çështjen e shqiptarve të Luginës së Preshevës, edhe ate, hiç më pak se me bashkimin e saj në Kosovën.

Mbase, Hashim Thaçi na ka borxh dhe duhet të na sqaroj këtë “enigmë” apo “salto mortale”, dmth kthesë radikale në politikbërjen dhe performasën politike aktuale të tij, me sinqeritet të plotë, ashtu si i ka hije një burrështeti serioz, pse jo edhe një patrioti që e don kombin, shtetin e vet dhe bashkëkombësit e tij në Luginê.

Prandaj, ne shqiptarët e Luginës së Preshevës që jetojmë në Kosovë, jemi të brengosur thellësisht dhe dyshojmë e i frigohemi se Lugina e Preshevës mund të keqpërdoret për interesa personale e grupore apo partiake të ndokujt që pretendon të qëndroj me çdo kusht në pushtet, qoftë edhe duke e sakrifikuar çështjen e shqiptarve të Luginës së Preshevë, si “mjet për kusuritje” me Serbinë e Aleksandar Vuçiqit, duke e ndarë veriun e Republikës së Kosovës për një pjesë të territorit të Luginës së Preshevës prej gjithsej 1249 km2, në më pak se gjysma e tij, meqë druajmë se fshatrat e Preshevës dhe Bujanocit që gjënden nën hekurudhë dhe autostradën E-75, dmth nën Korridorin 10, duke e ditur edhe historinë tonë gjatë LDB-së, mund të mbesin nën Serbi. Lugina e coptuar dhe gjymtuar në mënyrë të tillë, realisht është e papranueshme për shqiptarët e Luginës, sepse ato do shkaktonin plagë të reja që do kullonin gjak nga kjo prerje eventuale kirurgjikale dhe do i hapte rrugën ekzodeve dhe vuajtjeve të reja të shqiptarve të kësaj ane, të cilët do detyroheshin që terrenin e rëndësishëm gjeostrategjik të tyre, ku pushojnë varret e stërgjyshëve të tyre me mijëra vjetë, të detyrohen me dhunë apo për hatër të politikbërjes së keqe të shqiptarve dhe për interesa të huaja t’ia lëshojnë Serbisë, ashtu si u veprua gjatë shpërnguljeve masive të shqiptarve në vitin 1848, 1913 dhe gjatë presioneve dhe masakrave gjenocidale të Aleksander Rankoviqit e Sllobodan Millosheviqit dhe tani në Serbinë e Aleksandar Vuçiqit.


Çështja e shqiptarve të Luginës së Preshevës është komplekse dhe me rëndësi kolosale për rajonin, meqë ky territor me Korridorin 10 paraqet nyje lidhëse midis Ballkanit, Azisë dhe Europës. 

Gjithashtu është në pyetje edhe fati i reth 100 mijë shqiptarve autoktonë që jetojnë me mijëra vjet, që nga koha parahistorike, dmth para sllavëve që erdhën këtu pas shekullit VII të erës donë, por edhe para grekëve e romakëve.

Andaj, kjo çêshtje nuk guxon dhe nuk mund t’i lihet në dorë vetëm një individi apo partie apo grupimi politik. 

Përkundrazi, me këtë çështje kapitale duhet të merret i tërë kombi shqiptar, e sidomos i tërë spektri politik i Republikës së Kosovës, pozita, opozita dhe shoqëria civile, institucionet e Kosovës që nga Akademia e Shkencave dhe Arteve të Kosovës dhe intektualët e të gjitha niveleve të shoqërisë kosovare.

Rrjedhimisht, pra, kjo çështje i përket në rend të parë Kuvendit të Republikës së Kosovës.

Duhet ta përkujtojmë faktin se

në Kuvendin e Kosovës u zhvillua një debar i gjërë dhe përmbajtësor më 31 mars 2013, nga ora 10 deri në orën 18, dhe më 6 qershor 2013 u miratua njëzëri kjo:


R E Z O L U T Ë

PËR TË DREJTAT E SHQIPTARËVE NË PRESHEVË, BUJANOC DHE MEDVEGJË


1. Qeveria e Republikës së Kosovës të kushtëzoj marrëdhëniet me kujdesin dhe interesimin shtetëror për përmirësimin e gjendjes së shqiptarëve në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë lidhur me të drejtat e tyre civile, politike dhe etnike;

2. Qeveria e Kosovës të ketë më shumë përkujdesje dhe trajtim më të mirë për qytetarët shqiptarë e Preshevës, Medvegjë dhe Bujanoc të cilët janë shpërngulur në Kosovë duke iu garantuar të drejta të plota dhe të barabarta;

3. Qeveria e Kosovës të hapë një zyre në Prishtinë dhe në Gjilan për qytetarët e Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës me qëllim mbrojtjen dhe përmirësimin e gjendjes së tyre në Luginë dhe atyre të cilët janë shpërngulur nga atje;

4. Të krijohen lehtësi të qarkullimit, shkollimit, afirmimit kulturor, pajisjeve me dokumente përkatëse si dhe lehtësi tjera, duke përfshirë suspendimin e taksës diskriminuese;

5. Qeveria e Kosovës të kërkon nga institucionet ndërkombëtare dhe institucionet relevante që të liron të burgosurit politik duke përfshirë të ashtuquajturin grupin e Gjilanit që janë viktima të një procesi të montuar politik;

6. Qeveria e Kosovës të kërkon reciprocitet të plotë me të drejtat e serbëve pakicë në Kosovë;

7. Kuvendi mbështet nismën e themelimit të një Universiteti Publik në gjuhën shqipe dhe fton përfaqësuesit politik dhe institucional të marrin nismë ligjore;

8. Kuvendi mbështet themelimin e fondit zhvillimor për Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë me inicativën e Qeverisë së Kosovës dhe në koordinim me institucionet ndërkombëtare dhe evropiane;

9. Kuvendi i Republikës së Kosovës fton Këshillin e Evropës dhe organizatat tjera ndërkombëtare që të angazhohen për detyrimin e Republikës së Serbisë për të respektuar të gjitha të drejtat që dalin nga Konventat ndërkombëtare.

10. Qeveria të themelon grupin ndërministror për implementim që përfshin edhe vizitën e mundshme të Komisionit Parlamentar për Integrime Evropiane dhe Ministrisë për Integrim Evropian.


Shtrohet pyetja se, vallë çka u realizua deri më sot nga kjo Rezolutë?

Përgjigja do t’ishte e thjeshtë: Asgjë! 

Ose në rastin më të mirë: Pothuajse asgjë!!!

Atëherë, pyesim ne se sa ka gjasa që të realizohet nisma individuale e Presidentit Thaçi, për bashkimin e Luginës së Preshevës me Republikën e Kosovës, i cili poqese do i nënshtrohej votëbesimit, vështirë se do mbetej në atë post?

Pra, është çështje e kredibilitetit dhe serozitetit të këtij “propozimi”!

Aq më parë kur bëhet fjalë për fatin apo për fatkeqësinë historike të shqiptarve në Luginë të Preshevës, por edhe është fjala edhe për fatin apo fatkeqësinë e Republikës së Kosovës.

Pse e themi këtë?

Sepse, ideja për prishjen apo korrigjimin e kufijve, apo për ndarjen e Kosovës, thua i si të doni, është ide e kahmotëshme serbe.

Prandaj, konsiderojmë se fajësinë për prishjen e kufijve ndërshtetërorë në Ballkan për “hapjen e Kutisë së Pandorës” nuk kanë pse ta marrin shqiptarët dhe politikbërja zyrtare e Republikës së Kosovës.

Presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, dje më 8 gusht 2018 deklaroi haptas dhe publikisht politika zyrtare aktuale e Serbisë se angazhohet për “kufijë etnikë”. Ai ishte decidiv dhe shumë, madje tmerrësisht shumë i qartë!

Prandaj, konsiderojmë se e vetmja zgjidhje e mençur dhe e drejtë për shqiptarët e Luginës së Preshevës, si dhe për ardhmërinë dhe perspektivën e shtetit të Republikës së Kosovës në rrugëtimin e saj të suksesshëm drejtë anëtarësimit në NATO, BE dhe në integrimet euroatlatntike, në familjen e kombeve dhe shteteve me demokraci të zhvilluar e të përparuar, do ishte që kjo çështje të kushtëzohet me të drejtat e serbëve të Kosovës.

Pra, sipas parimit të reciprocitetit të plotë: as më pak e as më shumë se ata! 

Kjo i bie se poqese serbët e Kosovës dojnë autonomi funksionale brenda Kosovës, edhe shqiptarët e Luginës së Preshevë do të insistojnë në realizimin e pjesës së parë të Referendumit të 1 e 2 marsit 1992 “për autonomi politike e territoriale” në Serbi. 

Natyrisht se, poqese serbët e Kosovës shprehin vullnetin e tyre politik për bashkimin eventual me Serbinë tani, edhepse ata, për dallim nga shaiptarët e Luginës së Preshevës, nuk kanë mbajtur Referendum dhe nuk janë shprehur institucionilisht për këtë çështje, atëherë automatikisht do të realizohej edhe vullneti institucional i shqiptarve të Luginës së Preshevës për bashkim me Kosovën.

Në këtë mënyrë do i shmangeshim edhe keqkuptimeve dhe fajësimeve eventuale edhe nga pala kosovare për (pa) “fajësinë” e Luginës së Preshevë për (mos) “prishjen” e kufijve aktualë dhe për ndarjen eventuale të Republikës së Kosovës.

Zoti e bekoftë Republikën e Kosovës dhe Luginën e Preshevës!

Zoti i bekoftë të gjithë shqiptarët, kudo që ndodhen!



Kryetari i SHQLPK-së,

Mr. Nehat Hyseni


Në Prishtinë, 

më 9 gusht 2018


Thursday, August 9, 2018

IMG_1641.JPG


JEMI PËR RECIPROCITET TË PLOTË ME SERBËT E KOSOVËS, si zgjidhje më e mirë dhe më e drejtë për shqiptarët në Luginën e Preshevës


Aktualizimi i befasishëm i çështjes së shqiptarve të Luginës së Preshevës, dmth të komunës së Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës, nga Presidenti i Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, pas vizitës së përfaqësuesve politik e institucionalë të kësaj pjese të gjeografisë tonë kombëtare, më 26 korrik 2018 tek ai, jehoi fuqishëm tek shqiptarët, kudo që ndodhen.

Por, kjo jehonë përfshiu edhe  politikbërjen rajonale e europiane, meqë pretendon “korrigjim” të kufirit midis Kosovës dhe Serbisë dhe “bashkimin e Luginës së Preshevës me Kosovën”, duke i ndarë ndërkombëtarët në “pro”: Rusia, Serbia, Franca, Italia, etj., dhe “kundër”: Anglia, Gjermania, Shqipëria, Maqedonia, SHBA është deklaruar se do pranonte çdo vendim me marrëveshje të Prishtinës dhe Beogradit zyrtar.

Ndërkaq, ne shqiptarët e Luginës së Preshevës që jetojmë dhe veprojmë në Kosovë (SHQLPK), përshëndesim çdo nismë për riaktualizimin e çështjes së shqiptarve të Luginës së Preshevës dhe zgjidhjes së drejtë të saj. Sinqerisht, mendojmë se bashkimi i Luginës së Preshevës me Republikën e Kosovës do ishte zgjidhja më e mirë dhe më e pranueshme për ne, meqë paraqet realizimin e ëndrrave shekullore të shqiptarve të kësaj ane, të cilët, që nga vjeshta e vitit 1912, me Luftën e Parë Ballkanike, pas masakrave të përgjakëshme e gjenocidale, së bashku me Kosovën edhe kjo pjesë e Shqiptarisë iu aneksua Serbisë, duke iu ekspozuar një ekzodusi apo shpërnguljeve të përmasave të mëdha për Turqi dhe Lindje të Afërt.

 Por, pas bombardimeve të NATO-s dhe luftës çlirimtare të saj, Kosova u çlirua nga vuajtja shekullore nga Serbia. 

Kurse, për fatin e keq të saj, Lugina e Preshevës mbeti edhe më tutje nën tutelën antishqiptare e anticivilizuese të Serbisë dhe iu deshtë sërish t’i kapin armët në luftën e lavdishme të UÇPMB-së gjatë viteve 2000-2001. 

Por, shqiptarët e Luginës së Preshevës nuk arritën të çlirohen nga Serbia, e as ta realizojnë vullnetin politik të tyre të shprehur në Referendumin e 1 dhe 2 Marsit 1992 “për Autonomi politike e territoriale, me të drejtë bashkimi me Kosovën”.

Mjerisht, në periudhën pas luftës së vitit 1999, Kosova dhe Shqipëria pothuajse tërësisht e anashkakuan dhe e “harruan” çështjen e shqiptarve të Luginës së Preshevës, duke e mos përfshirë në bisedimet e Vjenës, nga të cilat rezultoi Pako e Ahtisarit dhe u parapërgatit terreni politik për shpalljen e Pavarësisë së Republikës së Kosovës, më 17 shkurt 2008.

Pas shpalljes së Pavarësisë së Republikës së Kosovës, gjendja e shqiptarve në Luginë të Preshevës, në mënyrë dramatike u përkeqësua e u vështirësua edhe më tepër: qysh të nesërmen, më 18 shkurt 2008 u ndalua importimi i të gjitha librave dhe teksteve e mjeteve mësimore nga Kosova për shqiptarët e Luginës; gjithashtu u ndalua shtypi ditor dhe të gjitha revistat në gjuhën shqipe, etj. 

Pra, shqiptarët e Luginës së Preshevës prej asaj kohe e deri më sot kanë mbetur plotësisht të izoluar nga hapsira kulturore e arsimore shqiptare dhe Tirana dhe Prishtina zyrtare, hiç disa tentativa sporadike, kryesisht të dështuara, nuk arritën të bëjnë asgjë, siç thonë shqiptarët e kësaj ane, “as lavrën e minit “, duke i lënë ata plotësisht nën mëshirën dhe në duart gjakatare e antishqiptare të regjimit anticivilizues të Serbisë.

Ndërkaq, në Kosovë mbretëronte euforia gjithëpërfshirëse, me moton “Bac, u kry”, dmth se Republika e Kosovës u bë “shtet i Pavarur dhe Sovran”, paçka se ky shtet u kontestua radikalisht nga serbët e Kosovës, duke i djegur e shkatërruar pikat doganore me Serbinë në pjesën veriore të Kosovës, si dhe u dogjën gjykatat e Republikës së Kosovës dhe u komtestua e pamundësua deri më sot sovraniteti shtetëror i saj në këtë pjesë të territorit legjitim të shtetit të Kosovës.

Kurse, pushteti i Serbisë mbi Luginën e Preshevës asnjëherë deri më sot nuk është kontestuar, madje as gjatë kohës së luftës së UÇPMB-së 2000-2001, përveç Zonës së Sigurisë Tokësore, ku u zhvillua rrezistenca e armatosur.

Avazi i vetëkënaqësisë euforike, por dhe i paaftësisë ekstreme të politikbërjes kosovare vazhdoi edhe në Dialogun e Brukselit, që nga viti 2011 e deri më sot. 

Duhet theksuar e përkujtuar faktin se, askund dhe asnjëherë deri më sot pala kosovare askund dhe asnjëherë në bisedimet zyrtare, në asnjë forum ndërkombëtar jo vetëm që nuk e ka shtruar zyrtarisht çështjen e shqiptarve të Luginës së Preshevës, por as nuk e ka përmendur fare, dmth as në bisedimet e Vjenës, në Pakon Ahtisari dhe as në Pakon Ahtisari Plus, pastaj në Marrëveshjen e 19 prillit 2013, në Bruksel të nënshkruar nga kryeminstri i Serbisë, Ivica Daçiq, kryeministri i Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, me ndërmjetësimin e Komisioneres së lartë të BE-së, baronesha Catherine Ashton, pastaj në Marrëveshjen e 15 gushtit 2015, të nënshkruar nga kryeministri i atëhershëm dhe Presidenti aktual i Serbisë, Aleksandar Vuçiq dhe kryeministri i Republikës së Kosovës, Akademik Isa Mustafa, me ndërmjetësimin e përfaqësueses së lartë të BE-së, zonjës Frederica Mogherini.

Pra, çështja e Luginës së Preshevës, qoftë edhe si baraspeshë e çështjes serbe të Kosovës, nuk është shtruar as nga Presidenti aktual, Hashim Thaçi, i cili ishte në tre mandate kryeministër i Kosovës dhe kryenegociator i palës kosovare.

Befasia e jonë ka të bëjë me enigmën se si u bë kjo punë, që pas heshtjes dhe abstrahimit absolut të çështjes së shqiptarve të Luginës së Preshevës pikërisht nga vet ai, tani del e deklarohet “për Bashkim të Luginës së Preshevës me Kosovën”?!

Për neve shqiptarët e Luginës që jetojmë në Kosovë, realisht kjo është një enigmë me shumë të panjohura!

 Vallë, a mos êshtë kjo një parapërgatitje për opcionin serb për ndarjen e veriut të Kosovës: komuna e Leposaviqit, Zubin Potokut, Zveçanit dhe Mitrovicës së Veriut, që të gjitha së bashku përbëjnë reth 1/3 e serbëve të Kosovës (reth 30 mijë ), që përfshijnë pjesën andej Ibrit, në territorin reth 1002 km2?

Kurse, tani pala kosovare me gojën e Hashim Thaçit si kryenegociator (i kontestuar) i Kosovës në Dialogun e Brukselit pretendon dhe premton se do ta shtroj çështjen e shqiptarve të Luginës së Preshevës, edhe ate, hiç më pak se me bashkimin e saj në Kosovën.

Mbase, Hashim Thaçi na ka borxh dhe duhet të na sqaroj këtë “enigmë” apo “salto mortale”, dmth kthesë radikale në politikbërjen dhe performasën politike aktuale të tij, me sinqeritet të plotë, ashtu si i ka hije një burrështeti serioz, pse jo edhe një patrioti që e don kombin, shtetin e vet dhe bashkëkombësit e tij në Luginê.

Prandaj, ne shqiptarët e Luginës së Preshevës që jetojmë në Kosovë, jemi të brengosur thellësisht dhe dyshojmë e i frigohemi se Lugina e Preshevës mund të keqpërdoret për interesa personale e grupore apo partiake të ndokujt që pretendon të qëndroj me çdo kusht në pushtet, qoftë edhe duke e sakrifikuar çështjen e shqiptarve të Luginës së Preshevë, si “mjet për kusuritje” me Serbinë e Aleksandar Vuçiqit, duke e ndarë veriun e Republikës së Kosovës për një pjesë të territorit të Luginës së Preshevës prej gjithsej 1249 km2, në më pak se gjysma e tij, meqë druajmë se fshatrat e Preshevës dhe Bujanocit që gjënden nën hekurudhë dhe autostradën E-75, dmth nën Korridorin 10, duke e ditur edhe historinë tonë gjatë LDB-së, mund të mbesin nën Serbi. Lugina e coptuar dhe gjymtuar në mënyrë të tillë, realisht është e papranueshme për shqiptarët e Luginës, sepse ato do shkaktonin plagë të reja që do kullonin gjak nga kjo prerje eventuale kirurgjikale dhe do i hapte rrugën ekzodeve dhe vuajtjeve të reja të shqiptarve të kësaj ane, të cilët do detyroheshin që terrenin e rëndësishëm gjeostrategjik të tyre, ku pushojnë varret e stërgjyshëve të tyre me mijëra vjetë, të detyrohen me dhunë apo për hatër të politikbërjes së keqe të shqiptarve dhe për interesa të huaja t’ia lëshojnë Serbisë, ashtu si u veprua gjatë shpërnguljeve masive të shqiptarve në vitin 1848, 1913 dhe gjatë presioneve dhe masakrave gjenocidale të Aleksander Rankoviqit e Sllobodan Millosheviqit dhe tani në Serbinë e Aleksandar Vuçiqit.


Çështja e shqiptarve të Luginës së Preshevës është komplekse dhe me rëndësi kolosale për rajonin, meqë ky territor me Korridorin 10 paraqet nyje lidhëse midis Ballkanit, Azisë dhe Europës. 

Gjithashtu është në pyetje edhe fati i reth 100 mijë shqiptarve autoktonë që jetojnë me mijëra vjet, që nga koha parahistorike, dmth para sllavëve që erdhën këtu pas shekullit VII të erës donë, por edhe para grekëve e romakëve.

Andaj, kjo çêshtje nuk guxon dhe nuk mund t’i lihet në dorë vetëm një individi apo partie apo grupimi politik. 

Përkundrazi, me këtë çështje kapitale duhet të merret i tërë kombi shqiptar, e sidomos i tërë spektri politik i Republikës së Kosovës, pozita, opozita dhe shoqëria civile, institucionet e Kosovës që nga Akademia e Shkencave dhe Arteve të Kosovës dhe intektualët e të gjitha niveleve të shoqërisë kosovare.

Rrjedhimisht, pra, kjo çështje i përket në rend të parë Kuvendit të Republikës së Kosovës.

Duhet ta përkujtojmë faktin se

në Kuvendin e Kosovës u zhvillua një debar i gjërë dhe përmbajtësor më 31 mars 2013, nga ora 10 deri në orën 18, dhe më 6 qershor 2018, u miratua njëzëri kjo:


R E Z O L U T Ë

PËR TË DREJTAT E SHQIPTARËVE NË PRESHEVË, BUJANOC DHE MEDVEGJË


1. Qeveria e Republikës së Kosovës të kushtëzoj marrëdhëniet me kujdesin dhe interesimin shtetëror për përmirësimin e gjendjes së shqiptarëve në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë lidhur me të drejtat e tyre civile, politike dhe etnike;

2. Qeveria e Kosovës të ketë më shumë përkujdesje dhe trajtim më të mirë për qytetarët shqiptarë e Preshevës, Medvegjë dhe Bujanoc të cilët janë shpërngulur në Kosovë duke iu garantuar të drejta të plota dhe të barabarta;

3. Qeveria e Kosovës të hapë një zyre në Prishtinë dhe në Gjilan për qytetarët e Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës me qëllim mbrojtjen dhe përmirësimin e gjendjes së tyre në Luginë dhe atyre të cilët janë shpërngulur nga atje;

4. Të krijohen lehtësi të qarkullimit, shkollimit, afirmimit kulturor, pajisjeve me dokumente përkatëse si dhe lehtësi tjera, duke përfshirë suspendimin e taksës diskriminuese;

5. Qeveria e Kosovës të kërkon nga institucionet ndërkombëtare dhe institucionet relevante që të liron të burgosurit politik duke përfshirë të ashtuquajturin grupin e Gjilanit që janë viktima të një procesi të montuar politik;

6. Qeveria e Kosovës të kërkon reciprocitet të plotë me të drejtat e serbëve pakicë në Kosovë;

7. Kuvendi mbështet nismën e themelimit të një Universiteti Publik në gjuhën shqipe dhe fton përfaqësuesit politik dhe institucional të marrin nismë ligjore;

8. Kuvendi mbështet themelimin e fondit zhvillimor për Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë me inicativën e Qeverisë së Kosovës dhe në koordinim me institucionet ndërkombëtare dhe evropiane;

9. Kuvendi i Republikës së Kosovës fton Këshillin e Evropës dhe organizatat tjera ndërkombëtare që të angazhohen për detyrimin e Republikës së Serbisë për të respektuar të gjitha të drejtat që dalin nga Konventat ndërkombëtare.

10. Qeveria të themelon grupin ndërministror për implementim që përfshin edhe vizitën e mundshme të Komisionit Parlamentar për Integrime Evropiane dhe Ministrisë për Integrim Evropian.


Shtrohet pyetja se, vallë çka u realizua deri më sot nga kjo Rezolutë?

Përgjigja do t’ishte e thjeshtë: Asgjë! 

Ose në rastin më të mirë: Pothuajse asgjë!!!

Atëherë, pyesim ne se sa ka gjasa që të realizohet nisma individuale e Presidentit Thaçi, për bashkimin e Luginës së Preshevës me Republikën e Kosovës, i cili poqese do i nënshtrohej votëbesimit, vështirë se do mbetej në atë post?

Pra, shtrohet çështja e kredibilitetit dhe serozitetit të këtij “propozimi”!

Aq më parë kur bëhet fjalë për fatin apo për fatkeqësinë historike të shqiptarve në Luginë të Preshevës, por edhe është fjala edhe për fatin apo fatkeqësinë e Republikës së Kosovës.

Pse e themi këtë?

Sepse, ideja për prishjen apo korrigjimin e kufijve, apo për ndarjen e Kosovës, thua i si të doni, është ide e kahmotëshme serbe.

Prandaj, konsiderojmë se fajësinë për prishjen e kufijve ndërshtetërorë në Ballkan për “hapjen e Kutisë së Pandorës nuk kanë pse ta marrin shqiptarët dhe politikbërja zyrtare e Republikës së Kosovës.

Presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, dje më 8 gusht 2018 deklaroi haptas dhe publikisht politika zyrtare aktuale e Serbisë se angazhohet për “kufijë etnikë”. Ai ishte decidiv dhe shumë, madje tmerrësisht shumë i qartë!

Prandaj, konsiderojmë se e vetmja zgjidhje e mençur dhe e drejtë për shqiptarët e Luginës së Preshevës, si dhe për ardhmërinë dhe perspektivën e shtetit të Republikës së Kosovës në rrugëtimin e saj të suksesshëm drejtë anëtarësimit në NATO, BE dhe në integrimet euroatlatntike, në familjen e kombeve dhe shteteve me demokraci të zhvilluar e të përparuar, do ishte që kjo çështje të kushtëzohet me të drejtat e serbëve të Kosovës.

Pra, sipas parimit të reciprocitetit të plotë: as më pak e as më shumë se ata! 

Kjo i bie se poqese serbët e Kosovës dojnë autonomi funksionale brenda Kosovës, edhe shqiptarët e Luginës së Preshevë do të insistojnë në realizimin e pjesës së parë të Referendumit të 1 e 2 marsit 1992 “për autonomi politike e territoriale” në Serbi. 

Natyrisht se, poqese serbët e Kosovës shprehin vullnetin e tyre politik për bashkimin eventual me Serbinë tani, meqë ata për dallim nga shaiptarët e Luginës së Preshevës nuk kanë mbajtur Referendum dhe nuk janë shprehur institucionilisht për këtë çështje, atëherë automatikisht do të realizohej vullneti i tyre institucional për bashkim me Kosovën.

Në këtë mënyrë do i shmangeshim edhe keqkuptimeve dhe fajësimeve eventuale nga pala kosovare për (pa) “fajësinë” e Luginës së Preshevë për (mos) “prishjen” e kufijve aktualë dhe për ndarjen eventuale të Republikës së Kosovës.

Zoti e bekoftë Republikën e Kosovës dhe Luginën e Preshevës!

Zoti i bekoftë të gjithë shqiptarët, kudo që ndodhen!



Kryetari i SHQLPK-së,

Mr. Nehat Hyseni


Në Prishtinë, 

më 9 gusht 2018