Sunday, October 13, 2013

Tri karakteristikat e fushatës zgjedhore të 3 nëntorit 2013

Risi e fushatës parazgjedhore për zgjedhjet lokale të 3. nëntorit 2013, sa kam mundur të vërej, janë kryesisht tri karakteristika që e veçojnë nga fushatat e mëparëshme: 1. PDK hyn kësaj radhe e ndarë në fraksione, në krye me dy nga figurat më kryesore të kësaj partie: Fatmir Limajn dhe Jakup Krasniqin. Sa do të reflektojë kjo në rezultatet zgjedhore, mbetet të shihet. Por, ka gjasa reale që PDK ta humbë Malishevën dhe Drenasin, si bastione të saj, si dhe Gjilanin, Lipjanin dhe Vitinë. Sepse, edhe në këto komuna kishte zhvillime përçarëse, që shprehin qartë "lodhjen" e PDK-së në pushtet dhe zhgënjimin e elektoratit me performansën e saj korruptuese, klienteliste, si dhe me dështimet e parreshtura deri në rrezikimin, mispërfilljen, përdhosjen dhe erozionin e rrezikshëm të pavarësisë dhe integritetit territorial të Republikês së Kosovës me zmbrapsjet e parreshtura dhe të pafund ndaj serbëve të Kosovës dhe Serbisë. Sidomos dështimi ndaj ndalimit të liderëve të lartë të Serbisë, më 7.tetor në Bruksel që të bëjnë fushatë në Kosovë, duke ardhur të papenguar, sikur të ishte Kosova akoma provincë e Serbisë, e jo shtet i pavarur! Deklaratat kontradiktore të z. Thaçi për të na shitur humbjet katastrofale dhe inferioritetin e tmerrshëm ndaj Serbisë, si "fitore", më në fund e kanë bindur opinionin kosovarë, por edhe elektoratin e PDK-së, në përmbajtjen kontradiktore dhe demagogjike, që s'kanë të bëjnë fare me realitetin politik në Kosovë. Rasti i para ca ditëve i dorëheqjes së deputetit të PDK-së nga Gjilani, z. Nijazi Idrizi, nga të gjitha angazhimet partiake në te, për shkak të "mënyrës së qeverisjes dhe performansës së PDK-së", tregon qartë se, më në fund është "mbushur kupa" dhe se kjo parti është në perëndim të karrierës së vet politike. Pra, është krijuar bindja se kjo parti është e gatëshme që gjithçka u fitua në luftë me gjakun dhe flijimet e sakrificat e bijëve dhe bijave më të mirë të këtij kombi, i ka vënë në rrezik real me paaftësinë, naivitetin politik dhe inferioritetin e patolerueshëm ndaj Serbisë në dialogun e Brukselit, duke e vënë në pikëpyetje serioze pavarësinë e shpallur më 17 shkurt 2008, si dhe integritetin territorial të shtetit të Republikës së Kosovës. 2. LDK në këto zgjedhje lokale është duke treguar shenja të zgjimit nga letargjia e gjatë, pas humbjes së Presidentit Historik Dr. Ibrahim Rugovës. Kjo parti politike ka kaluar një kohë të gjatë si e "pa kokë", meqê pasuesit e prijësit legjendarë, Ibrahim Rugovës, ishin të një niveli jokredibil, që "nuk ia mbushnin syrin" popullit, kurse disa prej tyre, madhe paradoksalisht mendonin se "dijnë më shumë" se prijësi i tyre dhe nga mendjemadhêsia e kobëshme e tyre, që në esencë ishte filozofi kryekëput jorugoviste, shkaktuan dëme dhe përçarje të mëdha. Pra, nuk po them "antirugovistë"! Sepse, nga lartësia e vizionit dhe filozofia politike e Rugovës, këtyre figurave që e pasuan ate në poste, por kurrësesi jo edhe në vizion dhe filozofi politike, e pësoi LDK në Kuvendin e gjashtë, duke përfunduar me rrahje karrigash dhe me ndarje mêdysh, duke u ndarë LDD si parti e veçantë, e cila ishte pasojë e sjelljes uzurpatore të kreut të atëhershëm të LDK-së, e cila në stilin e diferencimit të dikurshëm të LKJ-së, e uzurpoi tërësësht këtë parti, duke e devalvuar garën partiake që ishte zhvilluar me fushatë zgjedhore partiake midis Fatmir Sejdiut dhe Nexhat Dacit për kryetar të LDK-së. Në fakt, kjo ishte e para fushatë në historinë e Kosovës për kreun partiak dhe ndër të rallat në rajon, që ishte e frymëzuar nga garat Amerikane për nominim partiak të Presidentit të SHBA-së. Por, mjerisht, nuk pati sukses! Arsyeja e këtij mossuksesi qëndronte pikërisht në faktin se pasuesit e Rugovës, siç e thashë edhe më lartë, ishin "jorugovistë". Dhe kjo u pa jo vetëm te ata, por edhe te djali i tij. Ata donin ta shfrytëzonin Ibrahim Rugovën jo si vizion dhe filozofi politike, por, mbase, si "aset" ose pronë apo pasuri politike me të cilën mund të veprojnë si "padron" të veprës dhe figurës politike e kombëtare të Rugovës. Kështu, Fatmir Sejdiu bëri koalicion me PDK-në, me çka e shkatërroi këtë parti politike, me performansën e tij komprometuese, që kishte synime pushtetore që aspak nuk përkonin me frymën rugoviste. Ndërkaq, në këto zgjedhje, LDK i êshtë kthyer figurës, jo vetëm me vendosjen e shumëpritur të shtatores në sheshin që mban me krenari emrin e tij, por edhe me kthimin e vizionit politik të Ibrahim Rugovës. Elektorati "rugovist", i cili padrejtësisht ishte i privuar për një kohë të gjatë nga mungesa e ofertës serioze, kishte bojkotuar vazhdimisht zgjedhjet duke abstenuar nga votimet. Kësaj radhe, ka gjasa reale që ata të dalin në votime dhe t'i japin epilogun e shumëpritur të këtyre zgjedhjeve. 3. Risi e tretë e këtyre zgjedhjeve është paraqitja e "Partisë së Fortë" në garën për Prishtinën. Kjo "parti" politike na paraqitet me ofertën e parodizimit të skajshëm të zgjedhjeve, duke i ironizuar në mënyrë shumë të veçantë dhe origjinale, me përqeshjen mjaftë inteligjente dhe vetëbesuese të garës zgjedhore. Karakteristikë e tyre është paraqitje joserioze dhe parodike e problemeve serioze të komunës së Prishtinës dhe shoqërisë kosovare në përgjithësi, për dallim nga disa nga partitë tjera politike, të cilat na paraqiten me paraqitje serioze, por me premtime joserioze, joreale dhe të parealizueshme, bëjnë përpjekje për ta bindur popullin për t'ua dhënë votat.

Friday, October 11, 2013

Inferioriteti ndaj Serbisë, si “europianizëm”?

Udhëheqësia aktuale e Republikës së Kosovës, inferioritetin e saj me Qeverinë e Serbisë, si dhe midis serbëve të Kosovës dhe shqiptarve të Luginës,  mundohet ta plasojë në opinion si “europianizëm”, sjellje “demokratike” etj., duke u munduar që ta bindë opinioni, se kjo është rruga e duhur dhe e pa alternativë. Duhet ta ngrisim lartë zërin për vëllezërit tanë shqiptarë, kudo që janë, me krenari dhe pa u ndrojtur, ashtu si veprojnë edhe kombet e përparuara dhe demokratike europiane, gjermanët, francezët, italianët, pse jo edhe serbët, etj. me bashkëkombësit e tyre kudo që janë, duke e konsideruar këtë si obligim shtetërorë, moral e civilizues.


Takimi i liderëve politikë të shqiptarve të Luginës së Preshevës më 10 tetor 2013 në Beograd me Kryeministrin e Serbisë  Ivica Daçiq, nuk dha përgjigje lidhur me çështjet kyçe që e ngarkojnë situatën politike dhe gjendjen e rëndë  ne arsimin shqip, gjendjen katastrofale ekonomike, për Lapidarin e UÇPMB-së etj.
Fitohet përshtypja se gjërat u kapën “nga bishti”, duke përcaktuar takimin e parë të ardhshëm me ministren e shëndetësisë, e cila, edhepse është e rëndë dhe me probleme, ajo nuk figuronte në agjendën e prioriteteve të partive politike shqiptare të Luginës.
Ndërkaq, Daçiqi në mënyrë ultimative, në stlin “merre ose leje”!  (uzmi ili ostavi!), u tha atyre troç, pa i “lëvizur qerpiku” se cilat të drejta është e gatëshme Serbia t’ua lejoj shqiptarve të Luginës, si dhe cilat do t’i shtypë me anë të makinerisë represive të shtetit serb.
Pikërisht ashtu veproi Daçiqi edhe me Hashim Thaçin në takimin e 7 tetorit 2013 në Bruksel, ku e vuri para aktit të kryer Thaçin: “ose do të hyjë e dal në Kosovë sa herë të dëshiroj, ose do t’i ndërprej bisedimet në Bruksel”!
Epilogu dihet. Si gjithmonë, Hashim Thaçi është ai që lëshon pe, si edhe shumë e shumë herë më parë, duke e “lëpirë” atë që pak ditë më parë e kishte “pështyrë”.
Pra, edhepse  z.Thaçi kishte deklaruar se liderët e Serbisë nuk mund të hyjnë në shtetin e Republikës së Kosovës për të bërë fushatë politike për zgjedhjet lokale të 3 nëntorit, ashtu si Kosova nuk bënë fushatë në zgjedhjet e Serbisë. Madje, Hashim Thaçi as që guxon, apo ndoshta nuk don(?), që t”i vizitoj vëllezërit e tij shqiptarë në Luginë të Preshevës, ashtu si vepron Daçiqi dhe liderët serbë në Kosovë, duke i vizituar vëllezërit e vet serbë në çdo skutë të Kosovës.
Qeveria e Kosovës dhe kryeministri i saj nuk janë të aftë, apo nuk kanë vullnet të mjaftueshëm politik(?) që ta realizojnë parimin e reciprocitetit midis qeverisë së Kosovës me atë të Serbisë, si dhe të kryeministrave të tyre, duke pranuar rolin e inferioritetit dhe nënshtrimit. Andaj edhe ka pamundësuar realizimin e deklaruar dhe të proklamuar si pretendim nga të gjitha partitë politike të shqiptarve të Luginës së Preshevës për vendosjen e reciprocitetit të plotë midis tyre dhe serbëve të Kosovës, sipas parimit” “as më pak, e as më shumë se ata”.
Këtë inferioritet, udhëheqësia aktuale e Republikës së Kosovës mundohet ta plasojë në opinion si “europianizëm”, sjellje ” demokratike” etj., duke u munduar që ta bindë opinionin e gjërë, e në rend të parë atë kosovarë dhe mbarëshqiptarë, se kjo është rruga e duhur dhe e pa alternativë.
Sa duket, i vetmi “europianizëm” qeveritarve kosovarë është inferioriteti ndaj Serbisë dhe serbëve të Kosovës, si dhe mosinteresimi ndaj vëllezërve të tyre shqiptarë në Luginë. Kurse, shkeljet e Ligjit, korrupsionin, krimin e organizuar, trafikimet me njerëz dhe substanca narkotike dhe dukuritë e tjera negative që shënojnë rritje të vazhdueshme, nuk i përmendin fare.
Pra, ne do të jemi më pranë Europës jo duke ia kthyer bërrylin vëllezërve tanë dhe në anën tjetër duke mos e luftuar krimin. Përkundrazi, përkujdesja ndaj vëllezërve të një gjaku, të një gjuhe e një flamuri është obligim dhe virtyt që çmohet në të gjitha nivelet e opinionit demokratik në Europë dhe në botë, ashtu si dënohet në të gjitha vendet me demokraci të zhvilluar  krimi dhe mospërfillja e rendit dhe Ligjit.
Pra, poqese vërtetë e dëshirojmë dhe synojmë sinqerisht Unionin Europian, që edhe Kosova të bëhet anëtare s familjes së madhe të demokracisë europiane e botërore, nuk duhet të turpërohemi që jemi shqiptarë, me përkatësi fetare e civilizuese që realisht kemi, duke u krenuar me vlerat tona kombëtare, si kontribut vlerave dhe civilizimit europian e botërorë, si dhe duke u kujdesur me përkushtim dhe mburrje që t’i avancojmë ato, si dhe duke i luftuar dukuritë negative në mjedisin tonë.
Por, mbi të gjitha, duhet ta ngrisim zërin lartë për vëllezërit tanë shqiptarë, kudo që janë, me krenari dhe pa u ndrojtur, ashtu si veprojnë edhe kombet e përparuara dhe demokratike europiane e botërore, gjermanët, francezët, italianët, pse jo edhe serbët, etj. me bashkëkombësit e tyre kudo që janë, duke e konsideruar këtë si obligim shtetërorë, moral e civilizues.